نوشته شده توسط : linklinki

دل من بسته به آن صحن و سرایت 

تو شدی شاه و من افتاده به پایت 

در سرم پر شده از حال و هوایت 

پادشاها ؛ ملکا ...

گاه نگاهی تو بیفکن به گدایت 

بشود کاش شبی گوشه ی صحنت 

بکنم جان و دل و روح و سرم را بفدایت ...

 

آقا جانم مولای مهربانم ...




:: بازدید از این مطلب : 466
|
امتیاز مطلب : 0
|
تعداد امتیازدهندگان : 0
|
مجموع امتیاز : 0
تاریخ انتشار : یکشنبه 23 تیر 1398 | نظرات (0)
مطالب مرتبط با این پست
لیست
می توانید دیدگاه خود را بنویسید


data-aos="flip-right"
💬 نظرات کاربران
💬ثبت نام کاربران
💬ورود کاربران