دل من بسته به آن صحن و سرایت 

تو شدی شاه و من افتاده به پایت 

در سرم پر شده از حال و هوایت 

پادشاها ؛ ملکا ...

گاه نگاهی تو بیفکن به گدایت 

بشود کاش شبی گوشه ی صحنت 

بکنم جان و دل و روح و سرم را بفدایت ...

آقا جانم مولای مهربانم ...